Taka była Pilica-wspomnienia.

WSPOMNIENIE (2)

Lato 62-go roku było bardzo gorące nie tylko z względu na aurę, ale i z racji wrażeń, jakie z sobą niosło.

Zaledwie parę dni temu dostałem swoją pierwszą prawdziwą wędkę a już czekała mnie następna niespodzianka a było to tak.

·         Idziesz dziś po zmroku na rosówki to nałap dużo, bo w sobotę będą potrzebne-raczej rozkazał niż zapytał dziadek no cóż mus to mus z dziadkiem dyskusji nie było.

Piątek dzień, jak co dzień Tata wrócił z pracy i je obiad na ogrodzie pod orzechem dziadek wyszedł z domu na ogród i stojąc swoim zwyczajem z rękoma w kieszeni powiedział chłopaki jutro pobudka 2,00 jedziemy nad Pilicę.

Całą noc nie mogłem zasnąć a czas niemiłosiernie mi się dłużył. Wreszcie zaraz po północy wstałem i zacząłem poraz nie wiadomo który przeglądać swoje szpargały w obawie żeby niedaj Boże czegoś nie zapomnieć .Wkrótce wstał dziadek i ojciec. Teraz już tylko 20-min pieszo do Pruszkowskiej stacji P.K.P. 30-min do dworca zachodniego,60-min z zachodniego do Warki i 30-min spacerku z wszystkimi manelami nad rzekę. Wreszcie jest jeszcze większa i piękniejsza niż byłem w stanie sobie wyobrazić.Piękna,kręta i tajemnicza, kiedy ją poraz pierwszy zobaczyłem wiedziałem już, że z tą rzeką nigdy się nie rozstanę, że zawsze będę nad nią wracał, jeżeli tylko czas mi na to pozwoli to po prostu była moja rzeka moja Pilica.

Dziadek z ojcem zbroją swoje ciężkie bambusy a ja już siedzę na starej urwanej główce i próbuję złowić żywca, ale co może zdziałać chłopak, który łowił tylko karaski na gliniankach.

Z pomocą jak zwykle przyszedł dziadek znalazł mi miejsce za krzakiem gdzie nurt zwalniał i zawracał tworząc spokojne zakole o głębokości około dwóch metrów. Ledwo zarzuciłem zestaw z czerwonym robaczkiem na haczyku a już spławik odjechał troszkę w stronę nurtu i majestatycznie się zanurzył.Zaciołem natychmiast,wedka wygięła się w pałąk a terkotka kołowrotka jazgocze jak oszalała. Chwytam delikatnie za żyłkę żeby wyhamować jej odjazd -O kurcze parzy!!! Zsuwam rękaw flanelowej koszuli na dłoń i próbuję jeszcze raz no udało się teraz już mogę skorzystać z kołowrotka. Powoli doprowadzam rybę do brzegu jest to leszcz,piękny,złoty leszcz i jak dla mnie wtedy olbrzymi(całe62cm)nawet dziadek pokiwał z uznaniem głową, co niezmiernie rzadko mu się zdarzało. Tym czasem dzwonek na bambusie dziadka leciutko zadzwonił a potem oszalał.Dziadek łowił na groch zakładał zazwyczaj dwa ziarnka grochu na haczyk nr4 do tego żyłka Gorzowska 0,35 i ołowiana pląba odlewana w łyżce stołowej 180g,stawiał ten zestaw na szczycie główki w warkoczu a ja z tatą dokładnie wiedzieliśmy ze jak dziadek ma branie to na pewno nie jest to płotka.

Tak było i tym razem ryba szła w poprzek rzeki lekko pod prąd ciągnąc za sobą tą ołowianą pląbę.Dziadek cicho pogwizdując wpierw delikatnie ją wyhamował a potem rozpoczął mozolny hol i nareszcie jest. To brzana 97cm,była przepiękna,mięsiste wargi z małymi wąsikami, śliczne oczy patrzące z jakimś wielkim smutkiem i walcowate zielonkawo-złote ciało z czerwonymi płetwami.

Dziadek popatrzył na lerzacą w trawie rybę popatrzył na mnie,wyjoł jej haczyk z pyska wziął ją na ręce i powiedział:Ona jest stara i ja jestem stary, ale oboje chcemy jeszcze trochę pożyć i wypuścił rybę do rzeki.

Bardzo głęboko wryły się słowa dziadka w moje serce i do dnia dziśejszego ryb małych i bardzo dużych nie zabieram. Wieczorem wracaliśmy z ryb w znakomitych nastrojach.

Dziadek złowił jeszcze trzy brzany, ale już o połowę mniejsze,dwa jaże i dwa leszcze.

Tata cztery świnki i dwa grube klenie. Ja swojego leszcza i kilka pięknych gruntowych płoci.

Strasznie przykro było mi rozstawać się z Pilicą, ale wtedy jeszcze nie wiedziałem ze wkrótce ją zobaczę,