Czas na potokowca

4. W opracowaniu X. Jundziłła pt. „Zoologia krótko wydana” z 1807 roku czytamy „pstrąg pospolity lubi wody czyste, zimne, zwłaszcza z gór spadające. Ryba ta w dawnych czasach, mianowicie u Rzymian w największym poważaniu była i jako ozdoba stołu służyła. Później nieco monarchowie wielu krajów połów pstrągów dla samych siebie zachowali, innym pod surowymi karami łowić zabronili. W Saxonii łowienie pstrągów pod karą więzienia i robót w fortecy jest zabronione, w innych prowincjach niemieckich, wg Blocha, pod ucięciem ręki a w Kongo pod karą śmierci połów jest zakazany”. Natomiast wyróżniany przez niego pstrąg górny – „mieszkańcem jest strumieni i kaskad między najwyższymi europejskimi górami i przeciw najwyższym spadom w górę skakać może. Trze się w lutym. Karmi się samymi prawie komórkami, mięso ma czerwone. Pstrąg ten góralów Lapońskich jedyną jest prawie rybą i przez znaczną część roku jedynym pokarmem, którzy piekąc, bez żadnej przyprawy, bez soli nawet i chleba pożywają”