Jezioro Lubiąż

Jezioro Lubiąż jest drugim pod względem powierzchni akwenem powiatu sulęcińskiego. Bardzo urozmaicona misa zbiornika posiada wiele półwyspów, zatok i kilka przesmyków. Są tu także dwie piękne, zalesione wyspy. Pierwsza, patrząc od wschodu, z kierunku Lubniewic, do których akwen przylega, nazywa się wyspą „Małą” lub romantyczniej - „Poznajmy się”, druga, leżąca bardziej na zachód w pobliżu środkowej części brzegu południowego i nieporównanie większa zwana jest „Wyspą Miłości” (cóż za logiczny ciąg myślowy!).

Misa akwenu stopniowo, ale wyraźnie rozszerza się z zachodu na wschód, a jej najrozleglejszy basen znajduje się w pobliżu miasta. Jezioro Lubiąż zasilają dwa dopływy. Do wąskiego krańca północno – zachodniego wpływa Kanał Jarnatowski. Jest to obecnie jedynie okresowy ciek odprowadzający wody z położonego powyżej zespołu jezior: Jarnatowskiego, Karpnika (Krzywe Małe) oraz Krzywego Dużego (wszystkie PZW Okręg Gorzów Wlkp.). Ostatni z akwenów stanowił jeszcze niedawno w geologicznej skali czasu część jeziora Lubiąż. Dawne połączenie zniknęło pod torfami i turzycowiskami. W wielu innych miejscach powiatu, w obniżeniach terenu napotkamy torfowiska, czy pokłady kredy pojeziornej – świadectwo istnienia w tych miejscach zbiorników. Proces lądowienia współcześnie znacznie przyspieszył, czego przykładem jest zanik dwóch jezior
pomiędzy j. Jarnatowskim a j. Lubiąż, co odbyło się dosłownie na naszych oczach.

Drugim i zasadniczym dopływem jest Lubniewka prowadząca swe wody z pobliskiego jeziora Lubniewsko dość płytkim, ale dostępnym dla większości sprzętu pływającego kanałem (most drogowy i kolejowy), który uchodzi w środkowej części brzegu południowego. Wypływ strugi znajduje się w krańcu wschodnim, skąd podąża ona krótkim tzw. Kanałem Lubniewickim na południowy – wschód do pobliskiego j. Krajnik.

Jezioro Lubiąż jest najintensywniej pod względem rekreacyjnym zagospodarowanym zbiornikiem ziemi sulęcińskiej. Liczne ośrodki wypoczynkowe o zróżnicowanym standardzie skupiły się głównie w jego wschodniej części. Tam też znajdują się ładne plaże, przystanie wodne i wypożyczalnie wszelkiej maści sprzętu pływającego. Znajdziemy tu również pola namiotowe, niewielkie hoteliki, a także gospodarstwa agroturystyczne (najaktualniejsze informacje na stronach www.lubniewice.pl ,www.powiatsulecinski.pl).

W północnej części wschodniej zatoki znajduje się neorenesansowy Nowy Zamek z wysoką wieżą z galerią widokową. U jego podnóża rozłożyło się miejskie kąpielisko. Na przeciwległą, południową stronę zatoki wiedzie przerzucony przez jej całą długość malowniczy pomost, który doprowadzi nas do ładnego, nadbrzeżnego deptaku i w okolice odpływu Lubniewki. Rzeka na drodze do j. Krajnik płynie u podnóży Starego Zamku przez piękny park z wiekowymi okazami drzew. Dalej jej wody, a co za tym idzie także j. Lubiąż, piętrzy jaz elektrowni wodnej. Na brzegu północnym akwenu, ponad koronami drzew wznosi się wysoka, drewniana wieża widokowa. Jezioro otaczają piękne, w zdecydowanej większości, zalesione wzgórza, a jego brzegi są suche, twarde.

Jedyny wyjątek stanowią podmokłe okolice wpływu z J. Krzywe Duże. Pas oczeretów tworzony głównie przez trzcinę pospolitą jest dość wąski, miejscami, zwłaszcza na odcinkach miejskich, czy przy ośrodkach, brak go zupełnie. Rośliny o liściach pływających występują z rzadka w mało rozległych skupiskach, najczęściej w najlepiej wykształconych zatokach. Dno schodzi od brzegów początkowo szybko, by od głębokości ok. 5 m wyraźnie złagodzić swoje spadki. Najgłębsze miejsca z głęboczkiem 12 ,8 m cechują wschodnią część akwenu. Dno zbiornika jest zazwyczaj piaszczyste, trafiają się jednakże partie żwirowe, a nawet kamieniste. W większości zatok pokrywa je warstwa osadów mulistych o zróżnicowanej miąższości.

Jezioro Lubiąż pod względem rybackim najbardziej zbliżone jest do typu sandaczowego. Przemawia za tym m. in. okresowo zmniejszająca się przezroczystość jego wód przez rozwój fitoplanktonu, a także liczne pogłowie tego drapieżnika. Od stosunkowo niedawna rybackim użytkownikiem akwenu jest Urząd Miasta i Gminy w Lubniewicach, który go zarybia – ostatnio karpiem, linem i szczupakiem. Sandacza w j. Lubiąż jest dużo i osiąga imponujące rozmiary, dochodząc nawet do wagi 8 – 10 kg, liczny i okazały jest także jego mniejszy krewniak – okoń, pospolity szczupak, trafia się piękny węgorz, a z ryb spokojnego żeru na czoło wysuwa się ładna płoć i leszcz w towarzystwie karpia oraz lina.

Po starych zarybieniach pozostało tu nieco tołpyg pstrych o wadze ponad 40 kg, czy 20 – kilogramowych amurów białych. W jeziorze pływają także sumy, w tym egzemplarze o masie 25 – 30 kg. Wzdłuż południowych brzegów akwenu prowadzi asfaltowa droga z Lubniewic do Jornatowa i dalej do Sulęcina, stąd kilka „odbić” do jeziora w kierunku północnym. W okolice pobrzeża północno - wschodniego dotrzemy drogą z Lubniewic w kierunku na Trzcińce.

"Teks pochodzi z przewodnika MIĘDZY WARTĄ A PLISZKĄ" i wraz z planem batymetrycznym ma za zadnie promocję powiatu sulęcińskiego".