Jezioro Zdbiczno

Jezioro Zdbiczno ma pow. około 280 hektarów, a jego maksymalna głębokość przekracza 25 metrów. Jest jeziorem rynnowym, a kształtem przypomina widełki procy. W kierunku północnym rozdziela się na dwie długie i wąskie zatoki. Do nieco dłuższej, lecz płytszej wpływa rzeczka Zdbica. Zatoka zachodnia jest krótsza , ale znacznie głębsza. W jej środkowej części głębokość przekracza 10, a w środkowej rynnie nawet 20 metrów. Jezioro Zdbiczno jest przychylne dla wędkarzy, którzy przybywają tu po raz pierwszy. Znalezienie najlepszych stanowisk ryb, tak czasem trudne w innych jeziorach, ułatwiają tu rośliny wodne. Brzegi otacza pas trzcin, a w płytkich zatokach rosną pałki i tatarak. Przy trzcinach od wiosny do późnej jesieni można liczyć na szczupaki i okonie. Brzegi z pałką i tatarakiem to królestwo białej ryby. W maju liny, w czerwcu płocie, a w lipcu i sierpniu wzdręgi wynagrodzą nam trud dotarcia do skraju oczeretów. Łowić trzeba nad dnem, gdyż przy tatarakowo-pałkowych brzegach porośniete jest ono kobiercem moczarek lub rogatka, w których przynęta położona na dno zapada się w nim i ginie rybom z oczu. W miejscach, gdzie głębokość wody wynosi od 1 do 2 metrów, występują kępy wodnych lilii- grzebieni białych - to stuprocętowe łowiska majowych szczupaków. Rękojeść procy, czyli zatoka rozciągająca się na południe, jest łowiskiem dużych leszczy. Jak w większości jezior dobrze biorą na pęcak lub parzoną pszenicę. Można je również, po krótkim nęceniu wstępnym, skóść na kukurydzę z puszki lub makaron. W ostatnich latach w jeziorze, które słynęło z ponadkilogramowych okoni, łowi się ich coraz mniej. Duży wpływ mają na to wędkarze, którzy łowią i zabierają do domu po kilka kilogramów tych ryb. Nie przyczyniajmy sie do dalszego spadku liczebności gatunku i bez żalu uwalniajmy większą część okoniowego połowu. Dojazd dla zmotoryzowanych z Wałcza drogą E-22 do Szwecji, w której w lewo w drogę lokalną do miejscowości Zdbice, lub z Wałcza drogą 163 do miejscowości Golce, w której skęcamy w prawo do Zdbic.