O syrence i upartym charakterze

Witam!
Drodzy koledzy jak wiecie wędkarstwo jest pełne niewiadomych i okryte tajemnicą. Wielu jest także bajkopisarzy, których fantazja jest nieograniczona. Mowa tu o znajomych którzy np. tydzień temu nałapali kilkadziesiąt pięknych garbusów (w istocie kilka 15 cm okonków) i w najbliższym stawie mieli na kiju Troc wędrowną. Takie piękne mamy hobby.

Jednak kiedy coraz częściej przebywamy nad wodą pełną niespodzianek nie widzimy takich efektów, a przecież may takie same kije, kołowrotki, przynęt więcej no i nad wodą jesteśmy częstrzymi bywalcami. Piszę to bo często za tą otoczką tajemnicy wyłania się prawda. Bolesna i odrzucana przez nas. Ryb niestety jest coraz mniej, a ja już nie potrafię słuchac, że to pogoda, to woda, to słońce, to wiatr, to flaut, to po prostu nie chce im się jeśc. To wbrew ich biologii!
Czytam porady co i jak, ale nikt nie pisze że trzeba byc upartym jak osioł by coś wyciągną z tej pustyni. Mam na myśli szczupaki (nie szczupaczki do 60cm) i Sandacze (jak wcześniej).

Dokładna znajomoś łowiska w którym występuje interesujący nas gatunek to klucz do sukcesu, bo ryby wyciąga się z dołków pjedyńczych karczy, powalonych drzew. Nie wszędzie je znajdziemy. Ale jet to koniecznością by złapac tą jedyną.

A teraz prosty opis jak złapac sandacza
- dwie gumy (perła, zielony fluo)
- pojedyńcze podbicie 3 sekundowy opad i powtórka
- no i bum! proste bo łowienie ryb to nie konstruowanie statku kosmicznego :)

Pozdrawiam i życze tej jedynej na lata.