Okonie na pocieszenie

Pogoda piękna - złota polska jesień - ok. 20 stopni, słoneczko, trochę chmurek. Korzystając z wolnego dnia wsiadłem w auto i jazda nad wodę. Dojechałem na miejsce zaczął wiać wiatr. Niezbyt mocny, ale utrudniał rzuty zwłaszcza lekkimi przynętami. Przywiązałem srebrną Effzettkę nr 3 i udałem się na moją okoniową miejscówkę. To gwałtowny spadek tuż za przybrzeżną płycizną, mniej więcej 20 metrów od brzegu. Płyciznę można przejść w woderach.

Po drodze szedłem wzdłuż brzegu i rzucałem sobie ot tak - na chybił trafił. No i w pewnym momencie trafił... i to jak... Niespodziewanie tuż pod samymi nogami, spod liści wypłynął duży (na oko 80 cm) szczupak. Zaprezentował mi w całej okazałości swój bok i otwartą wielką gębę. Łyknął blaszkę jak głodny pelikan, oczywiście obcinając żyłkę (po co stalka na okonie...). Pokazał kto tu rządzi i znikł, a ja stałem jak głupi przez pół minuty z pustą żyłką na kiju.

Gdy tylko minął szok, ruszyłem od razu na moją górkę. Zawiązałem Effzettkę - miedzianą czwórkę i zacząłem łowić. Miałem dwa pasiaki - 23 i 25 cm. Wyprawa bardzo miła, choć uczucie niedosytu pozostało...

PS W drodze powrotnej wpadłem do sklepu wędkarskiego po szczupakowe przypony...