Czar letniej nocy…

…czyli - Pan Staś i „półka”.

Tej soboty znów jedziemy na „półkę”. Znów - sto kilkanaście kilometrów.
I tylko wciąż ten sam problem:
- Co zrobimy, jak będzie zajęta? Przecież na noc to tylko „półka”. Nie da się jej zastąpić. Wszystkie inne miejsca to już „be”. Oj, straszne „be”. Ech, te nerwy. Gdyby tak z satelity…taki mały obrazek….czy tam „pusto”?

Na „półce” siedzi pan Stasio. Pan Stasio właściwie to siedzi na górce, ale na „półce”. Pan Stasio siedzi i sączy piwko. Kolejne piwko. Pan Stasio to „swój chłop”. Przyjezdnym krzywdy nie robi. Drygi nie stawia; uczciwie łowi; na dwa kije. No czasami na trzy, ale bardzo rzadko. Najczęściej na dwa; czasem na jednego – jak ryba dobrze „bierze”. No nie, jeszcze czasem sznur puści, ale tylko czasem – z dziesięć razy do roku; no może dwanaście; no co najwyżej trzynaście, ale więcej to już nie!
- Jak bonie dydy, więcej to już nie!
Pan Staś siedzi od południa i nic mu nie bierze.
- Nawet nie dotknie. No może czasem puknie, ale tylko puknie.
- Tak ciut, ciut puknie. Tak puknie, nie puknie.
Sam nie wie czy puknie.
A w ogóle to już od kilku dni nigdzie nic nie bierze. Nawet na kanale w Połańcu nie bierze.
Nie no, Pan Staś pamięta, że ja nie lubię kanału, ale tak sobie gada, żebym wiedział, że tam też nic nie bierze.
- No nigdzie to może nie, bo tu bierze.
No jemu nie bierze, ale wczoraj bratu, to brało.
- Kazik, pieron, wzion dwa leszcze, ale jakie leszcze…, a….a….a i jeszcze karpia - kobyłę.
- ??????
- Nie, no karpia, karpia, ale grubego karpia: chyba około czwartej, a może piątej wieczorem? A czy to ważne, wzion i już!
Pan Staś puści teraz jeszcze jednego dymka i się będzie zbierał, bo Pan Staś wie, że my z daleka i że my se chcą połowić. I Pan Staś nie będzie taki i nam ustąpi.
Najwyżej przyjdzie później, z Kazikiem, ale pójdą na główkę, bo tam może prędzej będą brały.
I poszedł.
Ale, ale, tak w ogóle, to ja lubię Pana Stasia.
- Dobry chłop. Gdyby tylko nie te sznury. No i jeszcze może by tak kartę wędkarską…?
Nie, to już ja za dużo chcę od losu.
- Pan Staś jest fajny i koniec tematu.
- A może ma kartę? Przecież nigdy Go o to nie pytałem?
Spróbowałbym zapytać.
- Pan Staś jest super! Jasne?
A…a, zapomniałem o najważniejszym! Pan Staś, nim odszedł, nakazał mi, pod rygorem: „ że jak nie, to mnie pie……..y”, rzucać koszyki tam, gdzie on, „bo teraz ryba tylko tam pływa”, a nie tam, gdzie ja „wiecznie walę”. I do swojej zanęty mam dodać pszenicę „ jego produkcji”, którą – w drodze łaski – mi zostawia, bo mnie lubi.
Na takie dictum brakło mi argumentów. Postanowiłem wykonać zalecenia:
- Bo skoro Pan Staś mnie lubi…to o czym tu dyskutować…Przecież Pan Staś mnie lubi!
- Do pracy…
Przez kilka godzin cisza. Jeszcze jaka cisza: „…czasem puknie, ale tylko puknie. Tak ciut, ciut puknie. Tak puknie, nie puknie”. No, może nie do końca. Na główce najbliższej tamy pojawił się Pan Stasio. „Zarzucił” dwa kije i po kilku minutach….usnął. Tak, tak, po prostu usnął. A jak chrapał; oj, jak chrapał.
Wisła niosła to chrapanie, chyba aż do Połańca.
Zaczęło się dopiero o czwartej nad ranem, ale za to jak się zaczęło.
Branie za braniem. Leszcz za leszczem. Siedemnastu „złotołuskich”, trzy karpie, „piątka” dorodnych karasi. Nie dałem rady na dwa „kije”. Poszedłem w ślady Pana Stasia: „…na jednego – jak ryba dobrze bierze”.
- To ci dopiero była „zabawa”.
I tylko Pan Staś spał spokojnie – na „główce”, na trawce…

Czarodziej Pan Staś?
Zaczarowana pszenica?
Zaczarowana „półka”?

Czarodziej Pan Staś!!!

Nie wierzycie?
Poszukajcie swojego czarodzieja, Pana Stasia, zaczarowanej zanęty, zaczarowanej „miejscówki”…
Tego Wam z „całego serca” życzę…

Post scriptum: Pan Staś i jego brat "mają" Kartę i .... "wiedzą swoje". A tak w ogóle, to "tylko po piwie, tak mu się plotło".