Nadkomisarz Zander w akcji cz. III

/ 18 komentarzy

/z okazji 01.06.2014! - RAPR/


Zdenerwowany Zander trzepnął energicznie drzwiami od swojego służbowego pokoju. Zbiegł szybko po schodach. Odmeldował się na dyżurce i wybiegł na ulicę. Nie mógł opanować nerwów. On, spokojny, zrównoważony! Od kilkunastu minut nie mógł znaleźć sobie miejsca. Wszystko przez tego pokręconego, mętnookiego, perfidnego komendanta. 

- Skąd mu to przyszło do głowy?

- Wymyślił sobie, jak to sobie sprytnie wymyślił!

Jego Szpuleczka w Komendzie Wojewódzkiej! W Komendzie Wojewódzkiej!

- Do Diablo! W Komendzie Wojewódzkiej!

Jeszcze nakazał jemu, Markowi Zanderowi, ha, jemu, jako bezpośredniemu przełożonemu, sporządzenie raportu polecającego! Raportu pooolleeccaającego!!!

Zanurzony w swych niedobrych myślach, nieświadom swych kroków, dotarł do "Bocznego Troka", swojej ulubionej knajpki. Jedynej w Rybołówkach, gdzie podają dania z rybą. Zagląda tu od czasu do czasu, nie tylko dla smaków kuchni, ale także dla wnętrza. Wszędzie ryby; na ścianach, na obrusach, w rycinach na talerzach; ba i te najważniejsze, żywe, w pięciuset litrowym akwarium. Godzinami mógłby je obserwować. Dobrze tu mu się myśli. Te skalary, welony, kubiki, pasiaki, glonojady znakomicie go relaksują, wyciszają, a dziś ten spokój wybitnie by mu się przydał.

Usiadł w swoim stałym miejscu. 

Natychmiast zjawił się kelner. Na sali było prawie pusto.

- To, co zwykle? Zapytał.

- Tak, lecz proszę jeszcze dorzucić kieliszek dobrej wódki.

- Słucham? Ponowił retoryczne pytanie zdezorientowany kelner.

- Co się dziwisz? Czyżby mnie nie było wolno? Przecież to wolny kraj? Lekko zrugał bogu ducha winnego chłopaka.

Obrócił się na krześle i skupił swą uwagę na życiu toczącym się za szybą akwarium.

Gdzieś z zaplecza dochodziły odgłosy intensywnej rozmowy, chyba awantury.

Dwa męskie, podniesione głosy nakładały się na siebie, zaburzając kojącą ciszę, panującą w prawie pustym lokalu. 

Nie mógł się skupić. Myślami wciąż wracał do rozmowy z komendantem.

Wyjął z kieszeni telefon. Wcisnął ulubione. Wybrał AAAnumer. Zadzwonił... 

Do Szpuleczki! Zawiesił rozmowę. Ponownie wybrał numer i znów szybko zresetował. Odłożył aparat. Energicznym ruchem ręki przywołał kelnera.

- Gdzie moje danie i kieliszek. Rzekł podniesionym głosem.

- Szykuje się. Chłopak próbował się bronić.

- Dokąd się będzie szykować? W nieskończoność? Kontynuował atak 

na młodego człowieka.

- W takim razie podaj mi przystawkę. Różowego śledzia, specjalność zakładu.

Nim kelner wrócił, przez myśl mu przeszło:

- Ciekawe, czy bloger pierwszego kwartału na wędkuje.pl, Marek Dębicki, wie o tym, że jego przepis jest firmowym daniem w tej "knajpce"?

Wychylił pół setki. Z zapałem sięgnął po kawałek rybki. Zjadł ze smakiem i znów podniósł do ucha telefon. Już bez wahania zadzwonił.

Usłyszał głos Szpuleczki.

- Słucham szefie.

-Czy możesz, w miarę szybko, pojawić się w "Bocznym Troku"?

- Gdzie? W "Bocznym Troku"?

- Do Diablo! W "Bocznym Troku”!

- Rozkaz! Jej głos zabrzmiał służbowo. 

Kelner podał mu zupę rybną, ale Zander nagle stracił chęć do jedzenia. Znów wróciły mu smętne myśli. Najgorsze było to, że nie miał dobrego pomysłu, jak zacząć tę trudną rozmowę, jaka czekała go za chwilę, ale przecież musiał się dowiedzieć, co o tym przejściu do Komendy Wojewódzkiej myśli sama Szpulka.

W twórczym skupieniu się przeszkadzały mu dochodzące wciąż z zaplecza, pełne emocji, męskie głosy. Słów nie mógł rozszyfrować, ale negatywny ton dialogu był jednoznacznie czytelny.

- Mogliby już sobie dać spokój. Pomyślał.

- Nie pozwalają człowiekowi się skupić na własnych myślach.

W tym momencie skrzypnęły drzwi wejściowe i do lokalu weszła Szpuleczka.

Poszukała wzrokiem Nadkomisarza. Dostrzegła go.

Miał wrażenie, że w tym ułamku sekundy, na jej ustach zagościł, znany mu, śliczny uśmiech, ale może tylko mu się zdawało.

Zaczęła się zbliżać, idąc tym swoim uroczym sposobem, lekko kołysząc zgrabnymi, smukłymi biodrami, które tak wyraźnie podkreślały te rurkowate, wąziutkie, czarne spodnie.

- Ech, ale ona ma figurkę! Zrekapitulował swoje spostrzeżenia.

- Siadaj. Powiedział.

- Mamy do pogadania. Jego głos zabrzmiał, nawet dla niego, bardzo zimno, a przecież nie chciał jej sprawić przykrości. Tak samo, głupio, wyszło. Wyraźnie nie potrafił opanować swojej złości, która ciągle w nim tkwiła, od nieszczęsnej rozmowy z szefem.

Postanowił zapytać ją wprost. Idzie, czy nie, do województwa?

Szpuleczka nie ukrywała zdumienia.

Odpowiedziała pytaniem na pytanie, z nutką prywatności.

- Marku, pytasz jako mój szef, czy jak przyjaciel?

- Czy to ma jakieś znaczenie? Odpalił.

- Dla mnie ma i to ogromne.

- A przy okazji, jaką odpowiedź chciałbyś usłyszeć?

- Bądź tak miła i mnie nie denerwuj! Nie żartuj sobie! Dobrze wiesz, jak mi na Tobie zależy! 

Sam się przestraszył swojej wypowiedzi.

Na twarz dziewczyny powrócił uśmiech.

Znów postanowiła niby zażartować, a tak naprawdę to podać mu rękę i ułatwić odpowiedź:

- Służbowo, czy prywatnie Ci zależy?

- Szpuleczko! Do stu czarnych sumików! Do tępego jazgarza! Przestań mnie męczyć! Toż w obu przypadkach ma to dla mnie istotne znaczenie. Uf, wreszcie, choć trochę odkrył karty.

Patrzył z nadzieją, prosto w jej duże, śliczne, piwne oczy, pewien, że już za sekundę skończą się jego katusze.

Niestety, słowa, na które czekał, utonęły w metalicznym, głośnym trzasku, który wdarł się na salę z kuchennego zaplecza.

Nie wytrzymał. Wyjął z kieszeni niebieski banknot, położył go na stole i rzucił do dziewczyny:

- Wychodzimy! 

Wracając milczeli. Szli obok siebie i wciąż milczeli.

Tylko patynowany, metalowy szczupak, dumnie siedzący na kamiennym postumencie, w centrum zrewitalizowanego za unijne środki, starego rynku, jakby ironicznie szczerzył do nich ostre zęby, zakotwiczone w otwartym pysku. A może tylko kpił z projektantów i burmistrza Sylwestra Karpia, który pozwolił, by głównym elementem przyciągającym wzrok spacerujących mieszkańców i gości, był wysoki na kilka metrów, już skorodowany, prostopadłościenny obelisk, zakończony u swojego zwieńczenia, dwoma dużymi, naciętymi znakami koła i trójkąta. Może krzyczy:

- He, he, he, Panie Karpiu! Super Pan wydaje miejską kasę. Lepiej idź Pan na ryby! Na ryby!

Albo, jeszcze lepiej:

- Idź Pan na naukę do wójta pobliskiej Węgorzeczki. 

Mała mieścina, mały budżet, a jak pięknie sobie poczyna – pomyślał.

- A ten nasz Karp, Karpisko; szkoda gadać!

Wrócili do biura. Zajęli się pracą, która, szczególnie Zanderowi, szła strasznie topornie. Z pięćdziesiąt razy pisał i wymazywał, pisał i zmieniał, pisał i cierpiał. W końcu uskrobał raport – hymn pochwalny na temat możliwości zawodowych, kultury osobistej i umiejętności współpracy z kolegami jego Szpulki. Jego?

- Czy jeszcze jego?

Z minorową miną, wysztywniony, zaniósł pismo do sekretariatu Komendanta, „mętnookiego” Komendanta; ech! Rzucił Pani Basi na biurko i wyszedł. Spełnił swój służbowy obowiązek; ot, co! Stało się i już. Koniec, kiełb i płotka. Koniec i już!


Minęło kilka godzin, w ciągu których nie wyściubił za drzwi biura nawet swojego okoniowatego nosa. Cały czas patrzył tępo w monitor i klikał myszką, nie kojarząc co robi. Gdyby go ktoś zapytał, co w tym czasie było na ekranie, nie potrafiłby udzielić żadnej sensownej odpowiedzi.

Z odrętwienia wyrwał go skrzek telefonu. Warczał jak głupi. Odebrał.

Dyżurny podoficer informował go, że w pobliżu stawu, tuż za parkiem miejskim, znaleziono ciało mężczyzny.

Zbiegł na dół. Przed budynkiem, w samochodzie, czekała na niego, już kompletna, ekipa śledcza. Zadryndolił sygnał dźwiękowy, zakołowały światła ostrzegawcze na dachu pojazdu. Ruszyli.

- Znów sprawnie poszło. Podsumował w myślach.

- Ciekawe, czy bez Szpulki też tak będzie? Nawet w takiej chwili nie mógł uwolnić się od tej jednej, natrętnej, przykrej myśli. Otaczała go zewsząd, dusiła, zamęczała.


Prokurator Dendrobena już była na miejscu. Krzątała się wokół denata.

- Witam, Panie Marku. Rzekła półgłosem, dostrzegając Nadkomisarza.

- Podejmujemy standardowe czynności.

W ostatnim czasie stosunki między nimi uległy radykalnej poprawie. Stały się naturalne, a nawet z odrobiną sympatii. Doszedł do wniosku, że w końcu doceniła jego fachowość. Tylko dlaczego tak nie lubiła Szpuleczki. Nie lubiła to mało powiedziane; wręcz nie znosiła, nie tolerowała w swoim pobliżu. Najczęściej udawała, że jej nie dostrzega. Pani Komisarz nie pozostawała jej dłużna. Odpłacała się z nawiązką. Nie mógł pojąć zachowania obu pań.


Ciało mężczyzny w średnim wieku leżało na prawym boku, kilka metrów od brzegu stawu, w pobliżu płytkiej zatoczki, w miejscu tylko pozornie osłoniętym od wzroku spacerujących po parku. W pobliżu, na nieutwardzonym kawałku wąskiej drogi, okalającej zbiornik, stał zdezelowany samochód dostawczy. W jego brudnym wnętrzu znajdowała się stara, ocynkowana balia, leżały dwa kłęby lekkich, żyłkowych sieci i zielona powłoka, dość dużego pontonu, bez powietrza, choć gdzieniegdzie, jeszcze ze śladami wilgoci; bez wątpienia – narzędzia kłusownika. Uwagę komisarza przykuł mały, można by rzec maleńki, fragment materiału, w „kolorze” moro, zaczepiony na wkręcie, wystającym z progu naczepy pojazdu. Doświadczenie mówiło mu, że to może być jeden z ważnych dowodów w śledztwie. Na podmokłej drodze zauważył ślady jeszcze jednego samochodu, który nawracał kilka metrów od miejsca zdarzenia.

Wrócił do martwego delikwenta. Miał nosa z tym skrawkiem materiału. W kurtce, w którą była ubrana ofiara – już był pewien udziału osób trzecich – na pierwszy rzut oka, dostrzegł dziurę, w jednej z naszytych kieszeni, identycznego kształtu, jak ten fragment wiszący na wkręcie. Na nogach denat miał ciężkie gumowce, z głębokim protektorem, chyba marki PROS, podobne do tych reklamowanych na wędkuje.pl. Wzrok Zandera namolnie, nadal wracał do kurtki. Podświadomie coś go jeszcze niepokoiło; chyba bardziej jako wędkarza niż inspektora. W końcu zatrybił. Na sporej powierzchni torsu, na rękawach rzucały się w oczy podeschnięte, biało szare plamy:

- Toż to zaschnięty śluz leszcza! Zadowolony zrekapitulował.

Technik śledczy wyjął, z górnej kieszeni odzienia, etui z dokumentami; dowodem osobistym i rejestracyjnym o numerach identycznych, jak na tablicach stojącego pojazdu; a także plik banknotów.

Marek wydał polecenie dotyczące uzupełnienia dokumentacji fotograficznej, zabezpieczenia substancji zaschniętej na kurtce ofiary, uczynienia trwałych kopi protektorów opon brakującego samochodu, rozstawu jego kół, dwóch „odcisków” męskiego obuwia i wrócił na chwilę do „ładunku” będącego na samochodzie. Przyjrzał się oczkom sieci i górnej krawędzi balii. Na obu widać było wyraźne ślady tego samego śluzu, co na ubraniu faceta.

Wiedział już dostatecznie dużo, by postawić pierwsze tezy rozpoczętego dochodzenia lub śledztwa.

Tylko jeszcze jedno. Co było przyczyną śmierci kłusownika?

Poprosił o obrócenie ciała.

No, tak; na lewej skroni denata, powyżej oczodołu, widniała siniejąca plama. Można by założyć, że mogłaby być przyczyną zgonu. Innych podejrzanych śladów nie widział, ale ostatecznie niech się wypowiedzą specjaliści z zakładu medycyny sądowej; nie będzie ryzykował.

Podszedł do Dendrobeny.

- Pani prokurator, myślę, że całą sytuację upozorowano.

- Dlaczego Pan tak sądzi? Zapytała spokojnie, bez drwiny w głosie, raczej z ciekawością.

- Zabójcy lub pośrednio winni śmierci, śmiem twierdzić, kłusownika, starają się nas przekonać, że mężczyzna zmarł z przyczyn naturalnych, tu na miejscu zdarzenia. Niestety, zbyt wiele rzeczy przeczy takiej tezie.

Wymienię kilka. Oto one.

- Primo!

- Samochód denata zaparkowany jest zgodnie z kierunkiem, z którego nadjechał i do tego na zakończeniu drogi dojazdowej, a więc nieprzygotowany do szybkiego odjazdu. Na złodzieju czapka gore, nawet wtedy, kiedy nie musi, tym samym myśli on zawsze wyprzedzająco. Gdyby sam nim przyjechał, stałby obrócony o 180 stopni. Tuż za tym pojazdem, są ślady opon innego, prawdopodobnie osobowego, który nadjechał jako drugi, nawrócił, zahamował i odjechał. Obok kabiny dostawczego, w piachu, są ślady męskiego obuwia o płaskiej podeszwie. Identyczne znajdują się w miejscu zatrzymania się mniejszego samochodu. Śmiem twierdzić, że kierowca busa odjechał jako pasażer osobowego. Brak natomiast jakiegokolwiek, choćby częściowego odcisku charakterystycznego protektora gumowców, znajdujących się na nogach ofiary.

- Secundo!

- Skrzynie ładunkową wozu zastaliśmy otwartą, a w niej dowody świadczące o nielegalnej działalności ich właściciela. Gdyby sprawdzał teren, nie otwierałby „paki”. Jeśli brałby się już do pracy, szedłby nad brzeg już, na przykład, z pontonem. Czas to pieniądz, nieprawdaż? 

Ważne. Nie ma śladu przenoszenia ryb z samochodu do samochodu, czyli tu już ich nie przywieziono. Zaś w kieszeni denata był plik pieniędzy. Być może ze sprzedaży wyników nielegalnego połowu.

- Tertio!

- Ofiara leżała na boku, w prostej pozycji, gumowym obuwiem w kierunku wody. Tak został ułożona. Gdyby upadała, nigdy by nie przyjęła tak symetrycznej, wyciągniętej pozycji. Z resztą, tu też nie ma śladów gumowego obuwia, a aż roi się od „odcisków” obcasów męskich półbutów. Denat został tu przyniesiony.

- Quarto!

- Zwłoki przywieziono na „pace” busa. Świadczy o tym fragment materiału zaczepiony na wkręcie wystającym z jego podłogi, a idealnie pasujący do dziury w kieszeni kurtki denata. Uszkodzili ją wyjmując ciało z samochodu.

- Quito!

- Ten stawik jest zbyt blisko parku, tym samym, zbyt blisko kręcących się ludzi. To nie miejsce „pracy” dla kłusownika.

- Ba, w tym zbiorniczku jest mało, ciekawej dla niego, ryby, a leszcza nie ma wcale. Jako wędkarz, wiem co mówię. Na ubraniu delikwenta, na drygach, na balii jest wiele plam zbudowanych z właśnie zasychającego śluzu leszcza. Myślę, że badania laboratoryjne wkrótce to potwierdzą. Dlatego myślę, że denat, nie tak dawno, kłusował na zalewie SebaTroll , wybrał dużo ryby tego gatunku i już zdążył jej się pozbyć. Wybrałem ten zalew, leżący nieopodal Rybołówek, gdyż w głębokich rowkach protektorów obuwia ofiary znajdują się cząsteczki mokrego torfu, a tylko tam, w najbliższej okolicy, z niego zbudowana jest prawie cała linia brzegowa.


Dendrobena patrzyła na niego z wyczuwalnym podziwem.

Po dłuższej chwili milczenia, spowodowanego głębokim namysłem, rzekła półgłosem:

- Gratuluje Panie Marku, jest Pan znakomity.

- Dziękuję, Pani Prokurator. Odrzekł, lekko zaskoczony słowami taaaakiej pochwały, z ust kobiety, która, jeszcze nie tak dawno, tylko go krytykowała i traktowała bardzo zimno.

- Czas nie tylko leczy rany, ale także zmienia stosunek ludzi do siebie – pomyślał.

- Trzeba być tylko cierpliwym, ale to już inna bajka…

Nie przyszło mu do głowy, że zmiana frontu Pani Prokurator mogła mieć inną przyczynę. Wszak, przecież jest kobietą.

Nie uszło to uwadze, oczywiście, innej kobiety.

W Szpulce zawrzało.

- Czekaj siudro, czekaj flądro, ja Ci pokażę. Oj, ja Ci jeszcze pokażę!


Minęło kilka dni. Ani porównawcze badania daktyloskopijne, ani próby odnalezienia innych, charakterystycznych w jakikolwiek sposób, śladów naprowadzających choćby na wskazówki kogo lub gdzie szukać, jak typować uczestników sytuacji zejścia kłusownika, a może jego zabójców, nie przyniosły pozytywnych rezultatów.

Ustalono tylko wielkość i rodzaj opon używanych przez pojazd osobowy, rozmiary butów mężczyzn, którzy przenosili zwłoki i na podstawie głębokości odciśniętych w ziemi śladów, metodą porównawczą, określono wagę facetów na około osiemdziesiąt i może dziewięćdziesiąt kilogramów. To bardzo niewiele. Zbyt mało by choć nadać śledztwu właściwy kierunek. Wciąż błądzono po omacku. Wizyta zespołu dochodzeniowego nad zalewem SebaTroll potwierdziła tylko tezę Zandera, że to tam właśnie kłusował denat, przed zdarzeniem będącym przedmiotem dochodzenia. Znaleziono miejsce, gdzie wyciągał „sprzęt” i ryby z pontonu, odciski protektorów jego gumowego obuwia marki PROS i ślady opon busa. Fakty te, nie sprawiły zbytniej radości komisarzowi. Myślał prawidłowo, ale śledztwo ciągle kulało.

Wnerwił się na zakład medycy sądowej. Tyle dni, a oni milczą. Nie dają raportu o przyczynie zgonu delikwenta. Nie reagują na telefony z prośbą o pośpiech.

Po tygodniu nie wytrzymał. Pojechał do województwa. Dotarł do szefa zakładu. Miast dobrych informacji, dowiedział się tylko, że jest on kolegą Szpuleczki. Znają się bardzo dobrze. Nachalnie go wypytywał, co u niej słychać.

- A guzik! Na martwego śliza! To już szczyt! Maakaabraa!

Nic mu nie powiedział, że być może, lada moment, spotka się z nią znów, tu, w pracy, w Komendzie Wojewódzkiej. Zbył go ogólnikami.

- Niedoczekanie jego! Szpuleczki mu się zachciewa! 


W sprawie dowiedział się tylko tyle, że śmierć kłusownika nastąpiła w wyniku uderzenia kością ciemieniową i policzkową o twardy, podłużny, o zaokrąglonej krawędzi, prawdopodobnie metalowy przedmiot…



Póki co, powodzenia w pogoni za sprytnym, mętnookim zanderkiem!!!



Od autora:

Zachęcam Grono Sympatyków Nadkomisarza Zandera do prezentacji Waszej wersji zakończenia śledztwa, w postaci komentarzy pod powyższym tekstem.

Inne słowa kontaktu, oczywiście, również bardzo mile widziane i oczekiwane!

„Oryginał odautorski” spoczywa w „komputerowy depozycie” i zapewne zostanie z niego „wykradziony” za kilka dni. Prawdopodobnie podczas najbliższego, nocnego wędkowania czynionego przez autora. Toż TROLL będzie miał pole do popisu. Może Sebastian mu pomoże. Pozdrawiam.


Zbieżność, podobieństwo nazwisk, imion i „ksywek” – oczywiście, jak zwykle - przypadkowa.


 


5
Oceń
(34 głosów)

 

Nadkomisarz Zander w akcji cz. III - opinie i komentarze

marciin 2424marciin 2424
0
Za każdym razem kiedy czytam Twoje artykuły Krzysztofie to co raz bardziej jestem przekonany ,że musisz być pisarzem , bądź dziennikarzem , bo nie każdy zna się na literaturze tak jak Ty . Serdecznie pozdrawiam i ***** zostawiam ,bo więcej nie mogę . A jeśli chodzi o zakończenie śledztwa to zostawię to Kolegom o wyobraźni literackiej zbliżonej do Twojej ,gdyż moja w tej kwestii mocno kuleje :) (2014-05-30 22:31)
DelTor0DelTor0
0
'Z odretwienia wyrwal go skrzek telefony' do tej pory sie z tego smieje :D Kapitalny tekst, teraz tylko czekac na czesc 4 i mam nadzieje ze na nastepne tez :) Ale przynajmniej wiem Krzys co tam wyrabiasz na tych nocnych leszczach ;) Wena tworcza jak najbardziej jest! (2014-05-31 11:51)
camelotcamelot
0
No w ten sposób mamy drugiego Arthura Conan Doyle'a ! (2014-06-01 17:29)
Sebastian KowalczykSebastian Kowalczyk
0
Nieźle podniosłeś poprzeczkę. Nad drugą częścią Trolla nawet się jeszcze nie zastanawiałem. A twój tekst - rewelka ***** (2014-06-03 00:42)
Zibi60Zibi60
0
MISTRZOSTWO ! Dużo się dzieje w tej małej mieścinie, ale niech mordują nawet codziennie, aby można było czytać takie teksty. Przypuszczam, że "wywołany" dokończy tekst w podobnym stylu. GRATULACJE 5* (2014-06-03 08:23)
użytkownik146431użytkownik146431
0
Artykuł zawiera lokowane produkty :) (2014-06-03 08:58)
Zibi60Zibi60
0
Właśnie o to biega, że nie zawiera i dlatego nie ma szans w konkursach na wedkuje.pl (2014-06-03 20:55)
mateuszwosmateuszwos
0
Ja pierdzielę, trzeba mieć talent ale i lekkiego fioła żeby to wymyślić:) Dla mnie genialne tak jak poprzednie części:) (2014-06-04 10:24)
mateuszwosmateuszwos
0
"Ciekawe, czy bloger pierwszego kwartału na wędkuje.pl, Marek Dębicki, wie o tym, że jego przepis jest firmowym daniem w tej "knajpce"? - tutaj padłem:) (2014-06-04 10:26)
użytkownik146431użytkownik146431
0
Zibi60 W moim komentarzu było zero złośliwości :) Po prostu zwróciłem uwagę na markę PROS ;) (2014-06-04 12:32)
użytkownik32263użytkownik32263
0
Krzysiu już chyba wszystko zostało napisane więc tym razem pójdę na łatwiznę ;-) WIELKIE PIĘĆ *****!!! I z niecierpliwością czekam na czwartą cześć. A Seba pewnie coś wymyśli, tylko jeszcze trochę po dopinguj go ;-) Pozdro! (2014-06-04 22:11)
rysiek38rysiek38
0
Tekst rewelka no i ta słuszna myśl zaznaczona w nim czyli wzmianka o powszechnej rywalizacji (czasem dozgonnej) kobiet o faceta bo faceci często dają sobie po mordzie z tego samego powodu ale najczęściej potem godzą się przy piwku i nawet zostają kumplami a kobiety-no cóż ,często konczy sie to następnym zadaniem służbowym komisarza Z. Pozdrawiam ***** (2014-06-14 13:21)
Szpulka28Szpulka28
0
Super! Szpuleczka da popalić Dendrobenie! :) Ale nie może się przenieść! Za bardzo lubię dobre zakończenia! ***** i czekam na dalsze perypetie! (2014-06-23 22:29)
ferozaferoza
0
Przyznam się szczerze, że mam dwie wersie zakończenia tego dochodzenia. Czekałem z dużą ciekawością, co Ty, Szpulko o tym sądzisz, czy ma wyjechać, czy też nie? Decyzja należała do Ciebie! Została podjęta! (2014-06-24 15:21)
szyha83szyha83
0
I jeszcze ta ścieżka rowerowa z lampami na środku ;) (2014-06-24 18:45)
ferozaferoza
0
@szyha83 Trafiony, zatopiony.....lampy ala brrr i parę kamieni :) :) (2014-06-24 19:16)
marek-debickimarek-debicki
0
Jak to przeoczyłem, to nie mam pojęcia. Możliwe , że z powodu remontu generalnego mieszkania, kiedy to wszystko powywracane było w domu do góry nogami. Oczywiście Krzysztofie materiał najwyższej klasy. Gratuluję serdecznie, pozdrawiam i do miłego usłyszenia. Oczywiście pozostawiam wielokrotne *****. (2014-06-24 21:32)
Szpulka28Szpulka28
0
:) nie wiem jak, ale mi też to umknęło, a czekałam z niecierpliwością. No to już nie ma odwrotu ;) Szpuleczka zostaje z nadkomisarzem Ha! (2014-06-25 11:35)

skomentuj ten artykuł