Okoń "wydłubany" na Mepsa

    Pogoda pod psem ale z od dawna planowanego wyjazdu na spinning nie zamierzałem zrezygnować. Listopad a właściwie jego końcówka, jak to listopad- na słońce nie ma co liczyć, dokuczliwy wiatr robił wszystko, aby zniechęcić do pobytu nad wodą. Na miejscu jestem skoro świt, szaro, ponuro- szybkie śniadanko, gorąca, świeżo parzona kawa i od razu świat jest bardziej przystępny. A ryby? Ano, zobaczymy- co prawda ciśnienie   (jedyna rzecz, którą obserwuję przed każdym wyjazdem na ryby) dzień wcześniej nieznacznie spadło, no i ten upierdliwy, północno-zachodni wiatr oraz   przeklęta   mżawka, pojęcie „suchej nitki” zaczęło nabierać całkiem nowego znaczenia. Dobrze, że przejrzystość wody była na prawie dostatecznym poziomie, przy zachowaniu ostrożności jest szansa, że drapieżnik mnie na pomoście nie ujrzy i da się podejść. Pomostów do obrzucenia jest paręnaście- każdy oślizgły, wymagający maksimum uwagi, gwałtowna, niespodziewana kąpiel nie wchodzi w rachubę- woda jest obrzydliwie zimna. Jako, że pora typowo „szczupakowa” w dniu dzisiejszym postawiłem na blaszki i to te większe- mniejsze zawsze można w ostateczności zastosować jako „koło ratunkowe”, różnie bywa…

     Pierwsze rzuty w okolice samego pomostu przed wejściem na niego, system trenowany przeze mnie od dłuższego czasu a podpatrzony u kolegi. Niejednokrotnie zdarza się, że to, na co polujemy mamy dosłownie pod stopami, żeby nie powiedzieć, że pod nosem i dlatego tak dużą wagę przywiązuję do zachowania bezwzględnej ciszy na stanowisku a szczególni sama chwila wejścia na pomost może być najważniejsza. Nie bez znaczenia jest sama technika rzucania, może nie tyle technika a kierunki. Warto poświęcić temu odrobinę czasu. Ważna jest systematyczność albo, jak mawiają niektórzy plan, rzucanie coś na zasadzie wachlarza- zaczynając wzdłuż brzegu ku środkowi wody i z powrotem drugą stroną pamiętając o sposobie prowadzenia przynęty- może się okazać, że chcąc obłowić systematycznie jeden pomost 1 godzina może być mało.
     Całkiem inaczej wygląda spinningowanie w rzece ale to już całkiem inny temat, może kiedyś do niego powrócę. A wracając do tematu, kolejne rzuty nie przynosiły efektów pomimo częstej zmiany blaszek oraz sposobu prowadzenia przynęty, woda nie chciała dać się odczarować. Owszem, po około pół godzinie metr od pomostu na głębokości około pół metra (na tyle pozwalała zresztą przejrzystość wody) majestatycznie „przedefilowały” przed nosem dwa przepięknie wybarwione okonie, tak na oko czterdziestaki. Jak się „łosie” jedne do was dobrać?

      Pomogła zmiana blaszki na mniejszą, dwa pomosty dalej nareszcie- po pół godzinie dał się przekonać „do współpracy”, co prawda nie „zębaty” ale równie piękny pręgowany stwór. Okoń miał dokładnie 41cm długości a dał się „wydłubać” na Meppsa  Aglia w rozmiarze 1, czarna paletka w żółte kropki. Ryba po krótkiej sesji zdjęciowej  nadal pływa w jeziorze (mam taką nadzieję). Czas mija nieubłaganie, pora kończyć i wracać do domu.