Jazgarz- ruski sandacz

Jazgarz „ruski” sandacz.

Należy on do ścisłego grona ryb, których wędkarze darzą wyjątkową niechęcią. Chociaż jest nieco podobnie ubarwiony z sandaczem wygląda jak jego złośliwa karykatura.
Pochodzi on z tej samej rodziny ryb co okoń i sandacz jednak nie ma żadnego znaczenia gospodarczego. Zwraca na siebie uwagę nieproporcjonalnie dużą głową zakończoną małym pyskiem. Stanowi poważną konkurencję dla ryb z strefy przydennej. Przy swoich rozmiarach może nie byłby w stanie wyrządzić krzywdy ekosystemie, gdyby nie wykorzystywał pokarmu w sposób tak nieekonomiczny. Jazgarz na 1g przyrostu ciała zużywa 7-krotnie więcej pokarmu niż leszcz.
Kształtem przypomina okonia. Jednak nie jest tak mocno wygrzbiecony, a jego ciało, poza białym brzuchem , upstrzone jest plamkami. Posiada podwójną płetwę grzbietową. Za to płetwy brzuszne i odbytowa zaopatrzone są w ostre kolce, a także pokrywy skrzelowe. Dorasta przeciętnie do 15 cm rzadziej osiąga rozmiar 25cm. Dojrzałość płciową osiąga pod koniec drugiego roku życia.

Zamieszkuje wszystkie wody razem z przymorskimi zalewami. Na stanowiska wybierają miejsca głębsze. Jego pokarm to głównie bezkręgowce i owady wodne. Zjada też ikrę, narybek i wylęg innych ryb. Nie mają okresu ani wymiaru ochronnego, a jego dobowy limit wynosi 5kg.
Samica składa ikrę na podłożu piaszczystym, żwirowym lub kamienistym. Może złożyć do 200tys. Ziarenek ikry. Zdarza się, że po odbyciu tarła niektóre osobniki podają podobnie jak u łososia jednak tam padają praktycznie wszystkie osobniki.
Jazgarz jest pyszną rybą jednak ości mogą nas zniechęci. Posiada zdrowe chude mięso. Przez to najlepiej wrzucić jazgarza do zupy. Rosjanie uważają, że zupa bez jednego choćby jazgarzyka to nie UCHA tylko zwykła zupa rybna.

Kiedy złowimy jazgarza nie wyrzucajmy go do krzaków tylko zróbmy z niego pyszną, rosyjską UCHĘ.
POZDRAWIAM I DZIĘKUJE ZA PRZECZYTANIE