Woblery - technika łowienia

Trzeba wybrać wobler, który zdoła zanurkować na odpowiednią głębokość. W celu wyznaczenia możliwości woblera należy kilka razy ściągnąć go na wodzie o stopniowo zwiększającej się głębokości. Jeżeli wyczuwa się wyraźnie, że od czasu do czasu jego płytka uderza o dno, należy przenieść się na nieco głębszą wodę i znowu spróbować. Takie zmiany powtarzamy dopóty, dopóki wobler nie przestanie dochodzić do dna. Wtedy należy dokładnie zmierzyć głębokość i zanotować ją na przynęcie, najlepiej wodoodpornym markerem.
Często wśród wędkarzy pokutuje przekonanie, że im szybciej ściąga się wobler, tym głębiej on nurkuje. W rzeczywistości każdy wobler ma właściwą sobie optymalną prędkość prowadzenia. Ściągany zbyt wolno nie wejdzie na odpowiednią głębokość lub będzie źle pracował, a ściągany zbyt szybko obraca się na boki i wypływa na wierzch. Właściwą prędkość prowadzenia przynęty można wyznaczyć tylko eksperymentalnie. Należy ściągać wobler z różną prędkością i sprawdzać, kiedy płynie najgłębiej.
Wobler nigdy nie osiągnie maksymalnej dla swego typu głębokości, jeżeli nie będzie uregulowany tak, by płynął prosto. W zależności od budowy płytki sterowej wobler można wyregulować przez przekręcenie lub zgięcie oczka, wygięcie płytki lub wygięcie doczepionego do woblera przyponu ze stalowego drutu.
Doświadczeni wędkarze niekiedy celowo zakłócają pracę woblera, tak by płynął on na jednym boku. Dzięki temu mogą prowadzić go w miejscach zasłoniętych, w które nie można wrzucić przynęty, albo w pobliżu pionowych przeszkód wodnych. Wadliwie chodzący wobler może być także skuteczny w przełowionych wodach.
Jeżeli chcemy, aby wobler osiągnął największą możliwą głębokość, musimy rzucić nim jak najdalej, a w czasie ściągania trzymać nisko szczytówkę. Krótszy rzut i uniesienie szczytówki powoduje, że żyłka podciąga wobler w górę, zanim osiągnie on największą głębokość.
Na pracę woblera w dużym stopniu wpływa grubość użytej żyłki. Cienką można sprowadzić wobler znacznie głębiej niż grubą. Żyłka powinna być tym cieńsza, im mniejszym Woblerem mamy łowić.
Najlepszą akcję mają woblery przywiązywane bezpośrednio do żyłki. Jeżeli na oczku woblera nie ma kółka łącznikowego, należy przymocować do niego żyłkę pętlą Duncana. Ciężki przypon metalowy lub krętlik powoduje najczęściej zaburzenia akcji przynęty.
Przynęta powinna pozostawać jak najdłużej w strefie przebywania ryb. Dlatego najlepiej rzucać równolegle do przeszkód lub tych miejsc na dnie, gdzie spodziewamy się ryb.
Sposób ściągania woblera jest uzależniony od temperatury wody i intensywności żerowania ryb. W zimnej wodzie, gdy ryby są mało aktywne, najlepiej robić w ściąganiu krótkie przerwy. Ryby bardzo często atakują wobler wtedy, gdy przestaje się poruszać i zaczyna wypływać na powierzchnię lub kiedy powtórnie rozpoczyna ruch. W ciepłej wodzie lub w okresie dużej aktywności ryb najskuteczniejsze jest szybkie, jednostajne ściąganie woblera.
Ryba chwytająca wobler niekiedy zacina się sama. Częściej jednak branie jest delikatne i trudno je zauważyć. Dlatego łowiąc na woblery należy zacinać, kiedy tylko wyczuje się jakąkolwiek zmianę w zachowaniu przynęty.